Sunyinya tanpa Khaliah
Sepinya tanpa Khaliah
Pedih mata, mungkin ditiup bayu dingin
Pedih hati, mungkin kerana sakit
Sunyinya tanpa Khaliah
Sepinya tanpa Khaliah
Kerusi kiriku kosong lagi
Sukar aku mengawal arahku
kerana mataku kabur,
bergenangan
Dulu kerusi ini dipunyai orang
Orang yang menemani aku
Di kala susah dan senang
Yang memerlukan aku,
Yang aku perlukan
Dulu kerusi ini dipunyai orang
Kami ke mana saja, yang mampu pergi
Kadangkala kau terlena
Saat itu aku mahu kau bahagia
Kerana aku sedar,
aku menyayangi pemilik kerusi ini
Kini aku kurang bersuara
Kerana tiada balasan dari kerusi kiriku
Jika aku bertanya, tiada jawapan seperti dulu
Jika aku bercerita, tiada pula yg mendengar
Yang paling penting,
Tiada lagi cerita,
Tiada lagi kehadiran,
Tiada lagi senyuman,
Dari empunya kerusi kiriku ini